زیر چتر تو باران می آید

شاعری بود که از پشت شقایق به جهان می نگریست 

وز پس پرده نقاشی خویش / زندگی را به گل و ماهی و آیینه و آب  

به سکوت و شب و دلتنگی تار مرداب / هدیه می کرد و به حیرت  

می گفت : 

که چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست؟ 

و به شبنم و به سیب / و به خورشید و درخت 

و شقایق و نگاه دل عاشق یه شب بی تردید 

جور دیگر نگریست / جور دیگر پنداشت 

جور دیگر سفر چلچله ها را انگاشت 

جور دیگر می زیست 

معنی زندگیش را چه عجب به شقایق می بست 

و چه زیبا می گفت:تا شقایق بر جاست زندگی باید کرد 

ولی افسوس که در بطن غریبستان رفت 

به سر سفره ی هیچ / و به سان خورشید 

پشت یک کوه بلند / به شقایق پیوست 

به شقایق پیوست